Skip to content

17 september 2015

1

C van Chelsea

Door Walter Slosse (1947-2016)

Inside the Dream PalaceIn het Chelsea Hotel kon je een kamer huren en daar de rest van je leven blijven. De schilder Alphaeus Cole was een van de permanente bewoners van dit legendarische hotel in New York die toezegging had gekregen om er tot aan zijn dood te mogen blijven wonen. Legendarisch zijn de huurovereenkomsten die Stanley Bard, de toenmalige eigenaar van het hotel, daarbij hanteerde. Betalen kon met een zelf vervaardigd kunstwerk en toen het hotel in 2011 de deuren sloot was het dan ook een echt museum geworden. Nu het hotel na de sluiting al twee keer van eigenaar is veranderd, en er plannen zijn om er opnieuw een meer sterrenhotel van te maken, blijven de achtergebleven permanente bewoners zich beroepen op hun recht om er te blijven wonen. Deze rent control, of huurbescherming, zorgt al langer voor een juridisch steekspel. Mogelijk moet men wachten tot alle bewoners zijn overleden, maar dat kan lang duren, want Alphaeus Cole werd 112 jaar toen hij in 1988 in het Chelsea Hotel overleed waar hij 35 jaar lang had gewoond. Korter kon ook, want bewoners zoals Dylan Thomas en Janis Joplin, kwamen er vroegtijdig aan hun einde door overmatig drank- of drugsgebruik.

Decennialang was het hotel een broedplaats van kunst maar ook van verval, met als voorbeeld de dichter Dylan Thomas die stierf aan alcoholvergiftiging na het drinken van 18 whisky’s in anderhalf uur tijd in de hotelbar. Het werk van deze te vroeg gestorven Engelse dichter zou de jonge Amerikaanse gitarist en zanger Bob Zimmerman inspireren om zijn naam te veranderen in Bob Dylan. De naam van het Chelsea Hotel wordt dan ook in één adem genoemd met die van Bob Dylan, Leonard Cohen, Joni Mitchell, Janis Joplin, maar ook van Jack Kerouac, Andy Warhol en Arthur Miller.

Chelsea HotelGeen hotel in de hele wereld heeft een zo opzienbarend verleden als het Chelsea Hotel waarover Sherill Tippins het boek Inside the Dream Palace publiceerde. Niet alleen een opsomming van talloze anekdotes, waardoor het Chelsea ook tot het meest decadente hotel ter wereld behoorde, maar de schrijfster gaat ook dieper in op de ontstaansgeschiedenis van het hotel. Het in 1884 opgetrokken Victoriaanse gebouw was een creatie van Philip Hubert, een architect die een discipel was van de Franse utopist Charles Fourier.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat in het twaalf verdiepingen hoge gebouw een zichzelf bedruipende gemeenschap onderdak zou vinden als alternatief voor het toen al heersende egocentrisme van de Amerikaanse samenleving. Lang heeft dat socialistisch experiment niet geduurd en in 1905 werd het appartementencomplex een hotel. Om in 1939 een eerste keer bankroet te gaan en waarop de altruïstische nieuwe eigenaar Stanley Bard besloot kamers te verhuren aan kunstenaars in ruil voor hun schilderijen.

Stanley BardIn 2011 begonnen de problemen voor Stanley Bard toen de erfgenamen van zijn overleden zakenpartner hem beschuldigden van wanbeleid en fraude, maar eigenlijk het gemunt hadden op de kunstwerken in het hotel. Stanley Bard werd door de rechter uit zijn hotel gezet. Het hotel kwam in handen van de projectontwikkelaar Joseph Chetrit die het inmiddels weer doorverkocht aan Ed Scheetz, want elke nieuwe eigenaar krijgt af te rekenen met het verzet van de nog resterende permanente bewoners in het hotel. Die zijn niet zonder hoop dat zij in het hotel kunnen blijven wonen, zoals de 73-jarige Suzanne Lipschutz onlangs nog verklaarde aan de New York Times. De renovatie verloopt niet zonder horten en stoten, want telkens blijkt er geldtekort. Maar de plannen blijven wel bestaan om Chelsea als luxehotel te heropenen.

De meeste verhalen uit het verleden bevestigen het imago van het hotel als oord van verderf, waar je “in de lift al werd bedwelmd door de walmen van drugs”. Nog gerekend zonder het drankmisbruik dat menig kunstenaar deed sneuvelen op het karpet. Peter Conrad, die in The Guardian van 27 januari 2014 een boekbespreking plaatste van Inside the Dream Palace, wist daarvan een overtuigende illustratie te geven.

“When Peggy Guggenheim took over a private dining room to present Jackson Pollock to her rich friends, the abstract expressionist expressed himself by vomiting on the floor. A connoisseur on the staff had the idea of cutting out and framing the square of smeared carpet, sure it would be worth millions, but Pollock’s regurgitated meal has never been offered for sale at Sotheby’s.”

Gedenkplaat Cohen Het Chelsea Hotel was geen Fawlty Towers, want de realiteit overtrof de fantasie met vaak lugubere gebeurtenissen. In 1978 werd het dieptepunt bereikt met de punker Sid Vicious van de Sex Pistols die de groepie Nancy Spungen in kamer 100 neerstak. In afwachting van zijn proces, kwam hij zelf om het leven door een overdosis. Dit zwarte hoofdstuk was al eerder voorafgegaan door de tragische dood van Janis Joplin in 1970 als gevolg va een overdosis. Leonard Cohen, wiens naam met een gedenkplaat aan de muur van het hotel werd vereeuwigd, zong er in 1972 in Tel Aviv zijn Elegy for Janis Joplin over.

De indrukwekkende lijst van beroemde namen uit de kunstwereld die sinds 1905 verbonden zijn met de geschiedenis van het Chelsea Hotel, was in 2005 voor muziekdeskundige Frank de Munnik de basis van een radioprogramma in de toenmalige VPRO-documentaire Urubicha. Naast Jack Kerouac die er zijn On the Road schreef, woonde er ook de componist Virgil Thompson die met enkele tonen op de piano een muzikaal portret schetste van de gasten die hij in zijn hotelkamer ontving. Ook liefdes werden bezongen zoals in I saw you in Chelsea Hotel van Leonard Cohen of Woke up, it was a Chelsea morning van Joni Mitchell.

Luister hier naar Chelsea Hotel van Frank de Munnik in Urubicha van 22 juni 2005, gepresenteerd door Marianne Lange.

Van het hotel als creatieve ontmoetingsplaats is de voorbije jaren weinig overgebleven en dat moest ook Ed Hamilton ervaren, die dacht er tien jaar geleden een droomcarrière als schrijver te beginnen. Maar dat was naast de junks gerekend die het hotel binnenslopen om heroïne te spuiten.
“Tien jaar geleden moesten we elke ochtend eerst het bloed uit de badkuip spoelen voordat we konden douchen. Maar nu gaat het beter.”
Ed Hamilton schreef een boek over zijn ervaringen, Legends of the Chelsea Hotel, dat in 2007 niet meteen werd bejubeld als meesterwerk in The New York Times.

Aan het Chelsea Hotel is ook een hoofdstuk gewijd in het boek Hotels van de Chileense journaliste Francisca Mattéoli die o.a. voor de National Geographic werkt. Haar fascinatie voor hotels ontstond toen zij in Parijs als kind lange tijd in een hotel verbleef. Dat hoofdstuk gaat vooral over Bob Dylan, die in 1965 samen met Sara (met wie hij in het geheim gehuwd was) zijn intrek nam in appartement 211. Een jaar later verscheen Blonde on Blonde dat als een meesterwerk werd onthaald. Tijdens zijn verblijf in Hotel Chelsea werd ook zijn eerste zoon Jesse geboren.

Sara, Sara
It’s all so clear, I could never forget
Sara, Sara
Lovin’ you is the one thing I’ll never regret

I can still hear the sounds of those Methodist bells
I’d taken the cure and had just gotten through
Stayin’ up for days in the Chelsea Hotel
Writin’ “Sad-Eyed Lady of the Lowlands” for you

Je kan beter iemand noemen die er niet heeft gelogeerd als je de eindeloze lijst van namen ziet die van het Hotel Chelsea een mythe hebben gemaakt. Aan die mythe heeft zeker Andy Warhol bijgedragen toen hij er in 1966 zijn experimentele film Chelsea Girls draaide. Nog eens overgedaan in 2001 door regisseur Ethan Hawke met Chelsea Walls, toen hij in het hotel verbleef na de scheiding met actrice Uma Thurmann. Nu de renovatie van het hotel in volle gang is en waarover het geklaag kan gevolgd worden op de blog www.chelseahotelblog.com, rijst de vraag of kamer 100 terugkomt. Die werd immers gesloopt toen Sid Vicious van The Sex Pistols in 1978 zijn vriendin Nancy Spungen doodstak, want Hotel Chelsea was dan wel een toevluchtsoord voor bohémiens, maar geen bedevaartsoord voor punkers.

In 1981 werd door de BBC een documentaire uitgezonden over het Chelsea Hotel. 

1 reactie Post a comment
  1. Sep 18 2015

    Prachtig verhaal, Walter!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

%d bloggers op de volgende wijze: