Skip to content

16 oktober 2013

G van Ghalia

Door Walter Slosse (1947-2016)

Ghalia BenaliDe in Brussel in 1968 geboren Ghalia Benali, die opgroeide in Tunesië, kwam in 1988 terug naar België voor een grafische opleiding. Uit nostalgie voor de Arabische muziek die een belangrijke rol had gespeeld in haar jeugd, besloot zij te kiezen voor een zangcarrière, die inmiddels al meerdere schitterende CD’s opleverde. Eén daarvan is de CD uit 2010 met een hommage aan de Egyptische zangeres Oum Kalthoum (ook gespeld als Umm Kulthum). Met een concert tijdens het Festival de Femmes in het Intercultureel Centrum De Centrale in Gent, brengt Ghalia Benali op 18 oktober 2013 de liederen van deze in 1975 overleden Arabische diva opnieuw op het podium.

Oum Kalthoum“Oum Kalthoum was mijn eerste muzikale leerschool”, vertelt Ghalia. Op vierjarige leeftijd luisterde ze al naar een 33-toerenplaat met de legendarische vertolking van Al Atlal (De Ruïne) waarin Oum Kalthoum het liefdesverdriet uitschreeuwt over de minnaar die haar in de steek heeft gelaten. Een waagstuk om dit lied te durven vertolken, want geen zangeres kan Oum Kalthoum evenaren, hoewel Ghalia Benali wel dicht in de buurt komt met haar zangkwaliteit en perfecte intonatie.

In 2006 zorgde Ghalia Benali al eerder voor een opmerkelijk concertprogramma, gewijd aan het dramatische liefdesverhaal van Layla en Majnun, de islamitische Romeo en Julia. Een mythe uit de 12e eeuw over een tragische liefde, die in de islamitische wereld het succes van Shakespeare’s Romeo en Julia ver overstijgt. Het verhaal van Layla en Majnun blijft tot op vandaag voortleven in gedichten, liederen en verhalen van Turkije, Noord-Afrika, Centraal-Azië, India tot Indonesië en Maleisië. In het VPRO-programma De Wandelende Tak van 9 september 2006 sprak Ghalia Benali uitvoerig over haar bewerking van dit liefdesverhaal dat zij omdoopte tot het muziekproject Romeo & Leila en dat ook op CD verscheen.

Ghalia CD Romeo LeilaVoor mij is elke nacht een feest,
als ik mijn geliefde zie
Niets kan me zo troosten en helen,
dan hem te ontmoeten

en de nectar te drinken aan zijn lippen.

Layla en Majnun werden lange tijd door hun ouders van elkaar gescheiden, tot zij elkaar weer tegenkwamen in een souk, waar ze meteen verliefd op elkaar werden. Het kwam tot conflicten tussen beide families en de vader van Layla probeerde zijn dochter aan een andere man uit te huwelijken. Beide kinderen sloegen op de vlucht en kwamen in een woestijn terecht, waar zij uit liefde voor elkaar, de dood boven het leven verkozen.

In Romeo & Leila, haar interpretatie van het verhaal van Layla en Majnun, legt Ghalia Benali vooral het accent op de rol van de ouders “die vinden dat hun eigen kind beter is dan het kind van een andere familie”.

“Ze willen hun eigen kind niet zien zoals het werkelijk is, en ze kunnen ook niet begrijpen waarom hun kind wordt aangetrokken door een ander kind. De ouders zullen niet nalaten om een wig te drijven tussen de kinderen, door te vertellen dat Leila mooi is, en Romeo niet, of ze zeggen dat Leila rijk is, en Romeo arm.”

Laila-Majnu-1976In tegenstelling met de tragische afloop in het oorspronkelijke verhaal van Layla en Majnun, en in dat van Shakespeare, heeft Ghalia Benali in haar versie het einde veranderd door weliswaar Romeo te laten sterven, maar ook te laten wederopstaan, als Leila zijn graf komt bezoeken. Hiermee wil Ghalia Benali de liefde voorstellen als een mirakel dat de dood overwint, want het is de liefde die tot leven leidt, en niets kan die liefde in de weg staan.

Luister hier naar Ghalia Benali over haar muziekproject en CD Romeo & Leila in De Wandelende Tak van 9 september 2006.

Zoals ook is te merken in haar verhaal van Romeo & Leila, waarin zij de vrijheid en onafhankelijkheid van twee geliefden vooropstelt, en waarmee zij ingaat tegen de tragiek van de onmogelijke liefde, is Ghalia Benali een goed voorbeeld van een Arabische vrouw die in Tunesië ook al zeer zelfstandig was, hogere wetenschappelijke studies deed, en niet de indruk had dat het aan onafhankelijkheid van de vrouwen in Tunesië ontbrak.

Ghalia Benali zegt veel te danken te hebben aan haar vader die haar liet studeren, met de gedachte dat het niet de bedoeling was haar alleen maar te laten opgroeien om later te trouwen en kinderen te krijgen. Zij is het niet eens met het stereotiepe beeld van de Arabische vrouw die onderdrukt zou zijn, want haar ervaringen in Europa hebben geleerd dat ook hier veel onderdrukking is. Het is niet omdat de westerse vrouwen geen sluier dragen dat ze in hun gezin niet onderdrukt worden, “en vergeet ook de sentimentele chantage niet en het schuldgevoel dat vrouwen wordt opgedrongen”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

%d bloggers op de volgende wijze: