Skip to content

9 mei 2011

R van Religie

Door Walter Slosse (1947-2016)

De Britse oorlogscorrespondent Robert Fisk schreef in The Independent van 7 mei 2011 een verhelderend artikel over de dramatische toestand in Syrië waarin hij de in Frankrijk wonende Syrische professor Burhan Ghalioun citeert. Religieuze tegenstellingen worden bewust in stand gehouden door dictatoriale regimes om het oplaaiend protest in de Arabische wereld te onderdrukken. Het regime van Bashar al-Assad in Syrië steunt zelfs rechtse moslims om daarmee de angst bij de christenen te verhogen voor een mogelijke vervolging. Immers, mocht het regime vallen, dan zouden extremistische moslims aan de macht komen waardoor de christenen kunnen verdreven worden zoals in Irak.

Tijdens een recent bezoek aan Syrië sprak de Nederlandse onderzoeksjournalist Arnold Karskens met christelijke en Armeense minderheden die geloven bescherming te vinden bij president Bashir al-Assad, die nochtans op brutale wijze de revolutie in zijn land onderdrukt.

Ook in Egypte laait het religieuze geweld weer op na de vreedzame verbroedering op het Tahirplein in Caïro. Opnieuw worden de kerken van de Kopten in brand gestoken en hebben de moslimextremisten vrij spel gekregen na de val van president Hosni Mubarak. Professor Burhan Ghalioun, directeur van het Center for Contemporary Oriental Studies in Parijs, had al eerder in 2007 duidelijk gemaakt hoe de Arabische wereld wordt geregeerd door klerikalen en niet door politici.

Op 22 december 2010 verscheen in het Franse weekblad Le Nouvel Observateur een verontrustend artikel over de vervolging van de christenen in het Midden-Oosten en Azië. In Ces chrétiens qu’on persécute vermeldde de Franse journalist Jean-Paul Mari dat in totaal 20 miljoen christenen worden vervolgd in landen zoals Algerije, Egypte, Saoedi-Arabië, Pakistan en Afghanistan. Zijn artikel Ces chrétiens qu’on persécute werd inmiddels overschaduwd door de revoltes en revoluties van de voorbije weken in de Arabische wereld. In deze opstanden  spelen de religieuze tegenstellingen (vooralsnog) geen rol, omdat iedereen in opstand komt tegen honger, armoede en corruptie.

In januari 2011 was er een aanslag op een Koptische kerk in Alexandrië, op 8 maart 2011 gevolgd door het doodschieten zijn  zes Kopten in een arbeiderswijk van Caïro tijdens een manifestatie tegen het in brand steken van hun kerk. De voorbije tien jaar hebben 1,5 miljoen Kopten Egypte verlaten als gevolg van verschillende slachtpartijen. Op 31 oktober 2010 was er de bloedige aanval op een kathedraal in Bagdad, waarbij 2 priesters en 46 gelovigen werden gedood. Het artikel van Jean-Paul Mari is een eindeloze opsomming van vervolgingen die beginnen met pesterijen en eindigen in bloedbaden. Vaak is de discriminatie ook door de staat gelegetimeerd, zoals in het Pakistaanse Pendjab, waar een christelijke gelovige de doodstraf kan krijgen voor blasfemie. Het christendom wordt immers door de Islam beschouwd als een vorm van godslastering, en dat geldt ook in Afghanistan.

In 2002 maakte Walter Slosse samen met Willem Bruls een uitgebreide reportage over de christelijke minderheid in de Syrische stad Aleppo, uitgezonden in het VPRO-programma Urubicha. Het is ook een muzikaal reisverslag dat te beluisteren is op de pagina Zes Wandelingen in Aleppo.  Aleppo was altijd een voorbeeld van een vreedzame coëxistentie tussen de verschillende christelijke geloofsgemeenschappen en de meerderheid van de bevolking die moslim is.

Op 2 maart 2011 werd in Pakistan de Minister voor Religieuze Minderheden vermoord. Shahbaz Bhatti verzette zich tegen de wet die het christelijk geloof als blasfemie beschouwt en waarop de doodstraf staat. Het laatste interview met de minister, die al eerder was bedreigd, werd uitgezonden op de nieuwszender France 24.

De Vlaamse journalist Rudi Rotthier reisde onlangs door Pakistan, het gevaarlijkste land ter wereld. In zijn boek De lont aan de wereld (Uitgeverij Atlas) beschrijft hij hoe “op elke straathoek een aanslag kan gebeuren of een kidnapper klaarstaan”. Maar al vrij snel werd hij overweldigd door een offensief van agressieve gastvrijheid. Bewoners willen laten zien dat ze niet in de bakermat van het wereldterrorisme leven, dat ze het soefisme, of Bollywood, of cricket, genegen zijn, en niet de taliban. Tegelijk leken ze vaak geen verweer te hebben tegen extremistische religie, tegen maulana’s en moefti’s die met een innemende glimlach hun giftige boodschap verspreiden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

%d bloggers op de volgende wijze: